Al weer ruim een week geleden stond er en serieuze test op het programma voor (een deel van) de Pedala’s: Valkenswaard-Valkenburg-Valkenswaard. Volgens de aankondiging zou het een tocht zijn van 205 km, een mooie gelegenheid dus om te kijken hoe het lichaam reageert op meer dan 7 uur fietsen. ’s Ochtends vroeg vanuit Utrecht vertrokken, en in Valkenswaard verzamelen bij de plaatselijke sportclub. Samen met Frans, Ab-Jan, Tim, Job en ondergetekende gingen we onder het genot van een heerlijk voorjaarszonnetje van start.
Al snel kwamen we terecht in een groepje die het tempo er goed in had zitten. In het groepje zat ook Hein, een oude “bekende” van de tijd toen ik bij studentenvereniging koersen reed. Hein is de hele dag bij ons gebleven, maar of dat achteraf nou verstandig is geweest…
Het eerste deel van de tocht op weg naar het eerste verzorgingspunt verliep niet helemaal volgens de uitgepijlde route, maar na een goede 60 km konden we aan de suikerwafels. Frans gedroeg zich weer als een echte wielertoerist en wilde meteen aan de koffie. Gelukkig konden we hem onder de vage belofte van een stuk vlaai verderop in Zuid-Limburg er van overtuigen nog even door te rijden. De route naar het rustpunt in Valkenburg was werkelijk prachtig. De route werd almaar heuvelachtiger, een genot voor klimmers als Ab-Jan en ikzelf. Een verrassing was dat we niet alleen de Cauberg, maar eerst ook nog de Sibbe op mochten. In de afdaling van de Sibbe werd duidelijk waarom Hein beter alleen had kunnen fietsen. Klassiek gevalletje van miscommunicatie zorgde ervoor dat we tegen elkaar aanrijden aan 40 km/h. Hein viel, maar gelukkig zonder ernstige gevolgen.
Nadat de adrenaline weer wat was gezakt, konden we de Cauberg op knallen. Snel daarna vonden we een heerlijk terras waar soep, vlaai en cola gretig aftrek vonden. Heerlijk in het warme zonnetje weer even de batterij opgeladen. Daarna volgde het slotstuk: een dikke 100 km terug naar Valkenswaard. Gelukkig hadden we de wind in de rug, dus de eerste 2 uurtjes na de pauze vlogen voorbij. Daarna werd voor iedereen de vermoeidheid goed voelbaar. Erg nuttig om te oefenen hoe je dan nog goed in een groep kunt rijden. Signalen van vermoeidheid moeten goed door het team worden opgevangen zodat je elkaar niet “kapot” rijdt. Voor mij een goede ervaring.
Helaas bleek de route ook op de terugweg niet helemaal goed te zijn uitgezet. Improviseren dus. Al met al werd de route 220 km, waar we ruim 7,5 uur voor nodig hadden. Echt een goede prestatie! De meesten wisten zich tot het eind goed te houden. Een mooie dag met een groot deel van het team, en absoluut een morele opsteker!
Op naar het Ardennenweekend over 2 weken!
Bart.
1 reactie
-
ab-jan zegt:
Bart, leuk stukje.
Je waarnemingen kloppen helemaal, communicatie is belangrijk, om ongelukken te voorkomen, maar ook om tempo af te stemmen. Het was een mooie tocht en supertraining. Zelf had ik nog nooit verder dan 160 gefietst (bij de SRC) en het ging nu beter dan ik had verwacht. Veel van elkaar geleerd weer, ook goed dat je aanspoorde tot tempo maken op begin van de dag anders was het nog later en zwaarder geworden. En ander punt: eten vanaf begin van de dag inderdaad.
