Na Klimmen-Banneux-Klimmen werd dit onze volgende gemeenschappelijke uitdaging met aanzienlijke hoogteverschillen. Al jaren organiseert Steven Rooks, destijds samen met Gert Jan Teunissen, gevierde Hollands klimgeit, deze tocht die vanuit Maastricht voornamelijk de Voerstreek aandoet met een uitloper naar Remouchamps in de Ardennen.
Om 7.30u stipt haal ik Frans en Ab-Jan op in Den Bosch en rijden we naar Maastricht waar Jan, Job, Roy en gastrijder Bernard ons opwachten. Met dit kluppie vertrekken we bij een temperatuur die erg dicht bij de vorstgrens ligt en die de hele dag niet boven de 8/9 graden zal komen. Ik ben blij met mijn handschoenen en thermo-hoesjes. De eerste puistjes in het landschap dienen zich aan en langzaam komen we wat op temperatuur, we zakken naar het zuiden en de aanblik van het enorme viaduct bij Remouchamps maakt me al wat zenuwachtig. We rijden eronderdoor en ik weet dat de helling die we straks gaan nemen, de Cote de la Redoute, stijgt tot je weer ver bovenop het viaduct terug kan kijken en ik weet ook dat deze stijging nogal abrupt is, op de meeste plaatsen 20% en meer. Voordat ik verder kan denken begint het al, ik schakel lichter, nog wat lichter tot ik vergeefs schakel, ik heb mijn lichtste verzet bereikt, sta op de pedalen en mijn hartslag en ademhaling beginnen hun max te naderen, nog even, ik zie de top, maar wat duurt het lang. Het asfalt is nog volgeschilderd van de klassieker Luik-Bastenaken-Luik, vooral met de naam Phil van Philippe Gilbert, de hier heel populaire Waal die ik op tv deze Redoute op zag sprinten. Ik ben boven, we verzamelen en dalen weer af.
Gelukkig vinden we om de veertig km een ravitaillering met sportdrank en ander energievoedsel, prima geregeld en we hebben het ook echt nodig. De volgende kuitenbreker is Bois de Olne, een soort boerenpad, achterlijk steil maar gelukkig niet zo lang als de Redoute. Het lijkt zelfs wel kouder te worden nu we weer bij Nederland in de buurt komen, via wat leuke kasseien stroken komen we via Eijsden weer in Maastricht aan.
Iedereen moe maar tevreden, sommigen wat wit rond de neus of blauwbekkend van de kou maar we hebben het gehad, een tocht van 160 km met 2000 m hoogteverschil, als we dat kunnen dan moet de Tour for Life toch ook gaan denken we, tot Frans de kritische vraag stelt “en nu nog spullen uitpakken, tentje opzetten, luchtbedje opblazen en morgen weer zo’n tocht ?”
Er is maar één conclusie: blijven trainen, trainen en nog eens trainen….Wij gaan ervoor !!!!!!!
Marc
1 reactie
-
Frans zegt:
…enne, kunnen we ook afspreken dat de snelsten die tentjes opzetten
Marc,
Leuk verslag. Deze keer heb ik het team vooral van achteren gezien, dus ik weet wat me te doen staat: stoempen in de polder om kracht te ontwikkelen voor de beklimmingen. Ik kijk nu al uit naar de volgende uitdaging Valkenswaard-Valkenburg-Valkenswaard.
Frans
