Zaterdag en zondag reden diverse Pedala’s de Giro Toertochten vanuit Utrecht en Amsterdam. Ikzelf zag bij de start in Amsterdam een renster in een verdacht jasje en riep: “Hé jij daar, ben jij soms een Ciclista?” Er kwam meteen een verbaasde, maar trotse lach en een bevestigend antwoord. “Dan zijn we collega’s, ik ben een Pedala.” Duimen omhoog aan beide kanten en starten maar. Onderweg voor weer 150 trainingskilometers. Ik reed met Martina, mijn vriend Aart en z’n lief Barbara, nog zo’n bikkelvrouw. Ik rijd nog steeds op die fantastische lila Specialized Roubaix testbike met carbon frame, tijdelijk ter beschikking gesteld door de firma Tromm Tweewielers te Amsterdam, nadat ik drie weken geleden over de kop sloeg met m’n eigen fiets. Mijn Gianni Motta wacht nog op onderdelen, tot die tijd kan kan ik gelukkig volop trainen op de ‘Milka-fiets’. Hij rijdt als een tank, heerlijk stabiel in de bocht, het prijsverschil van zo’n 1500 euro is het beslist waard. En dan die Ultegra Compaq groep, dat vind ik ook super, geen scheefstand van de ketting meer, zoals bij de Ultegra Triple waar ik zelf op rijd. Na zo’n 100 km, bij de ravitailleringspost in Lisserbroek zag ik weer van die jasjes, Ciclistas dus! “Hé, ben jij soms Rienke?”, vroeg ik enthousiast. “Ja, en dan ben jij zeker Jan, van de Pedala’s?” Meteen een feest van herkenning en een eerste echte kennismaking. Rienke en ik hebben namelijk een gemeenschappelijke kennis, Roy, en beiden wisselen we met Roy altijd veel informatie uit over de Tour for Life en ‘dat andere team’ (wat overigens nadrukkelijk géén roddelen heet). Maar een echte kennismaking had tot nu toe nog niet plaatsgevonden. Al snel stonden er liefst vijf leuke Ciclistas om ons heen, Rienke en Rynke, Martine, Marloes en Anne, en ik werd voorgesteld als Jan van de gebroken ribben, die een week na de val alweer Klimmen-Banneux-Klimmen reed. Hoezo mythevorming? We wisselden snel even wat informatie uit over wederzijdse voorbereidingen voor Tour for Life (sponsoring, training, kleding) en spraken af contact te houden. Superleuk om te zien dat ook andere teams zo enthousiast knokken voor het zelfde goede doel. Ik kijk nu al uit naar de Tour for Life, het wordt vast een prachtige tocht met al die goedgetrainde en gemotiveerde renners en rensters. Nog even 50km weggetrapt terug naar Amsterdam. Lange tijd keek ik de Ciclistas in de rug, maar er (voor)bij komen was voor ons ploegje vandaag even niet weggelegd. Zeer voldaan over het fietsen en het herstel van m’n lijf keerde ik terug in Amsterdam. Bij het Olympisch Stadion werden we als campiones ontvangen door een onvermoeibare ’speaker’ en werden we geëerd met een mooie Italiaanse Giro medaille en zoenen van een lieve Hollandse Rondemiss van een jaar of 60. Nu op naar komend weekend, voor de Steven Rooks Classic en de Waalse Pijl.
Pedala Jan
