Na twee mountainbike sessies onder winterse omstandigheden (ook mooi) en een eerste tourtocht in het Gelderse land in het vroege koude voorjaar maken de Pedala Pedala’ers zich op voor een weldadig bad, een lente tourtocht in het zoetige Limburgse land. Een klassieker onder de tourtochten, de 28ste editie van Klimmen – Banneux – Klimmen. Het zal voor mij, Tim, de derde keer worden.
Het keerpunt, het Belgische Banneux is een bekend doel voor bedevaartgangers. En nu dus, op 25 april is het weer de keerboei voor een horde fietsers.
Iedere Pedala’er volgt zijn eigen trainingsschema. Ik heb de tourtocht in Ede laten lopen en ben benieuwd of ik de andere mannen kan blijven volgen.
Niet in alle vroegte, maar tegen tienen, juist vlak voor sluitingstijd van de start maakt een redelijke compleet team Pedala’ers zich gereed voor vertrek. Mark en Job kregen deze rit niet ingepland in hun schema, Otto (ook Arcadis, zoals Jan, Frans en Ab-Jan) is de gastrijder van vandaag.
Zelfs Jan is vandaag van de partij. Enkele weken geleden liet Jan ons flink schrikken met het bericht dat hij, na een valpartij met zijn geblokkeerd geraakte fiets (derailleur naar de mallemoer), drie gebroken ribben had opgelopen. Alle reden om de gordijnen te sluiten, een boekje sudoku’s voor gevorderden open te slaan en te beginnen aan een calciumrijk dieet. Niet Jan. Zonder een gipskorset en met enkele onschuldige zuigtabletjes gaat hij op de fiets, 130 km toeren door het heuvellandschap, waarbij soms ook een echte muur en enkele verdwaalde kasseien getrotseerd moeten worden.
Jan, wat doe je ons aan. Hoe kunnen we ooit nog, nu of later bij de Tour for Life, beginnen over een spierpijntje, roodgeschuurde billen of knellende fietsschoenen. Als Jan dit presteert kunnen wij beter maar onze pijntjes, ongemakken negeren.
Deze editie van KBK is zoals je hoopt te fietsen in het Limburgse land. De route volgt een spoor langs glooiende weilanden, akkervelden, boomgaarden, bossen. Talloze dorpjes, gehuchtjes en soeverein gelegen boerenhoevens worden gepasseerd. Slingerende wegen, stijgend naar het plateau en daarna weer onvermijdelijk dalend om een riviertje te kruizen. Een lieflijk zonnetje, de warmte op je lijf, de wereld getooid in bloemsempracht. Zelfs gewoon, frisse lucht ervaar ik al als een genot. Omringd door mannen die echt maten voor elkaar willen worden. Fietsen, 130 kilometer lang op een uitgepijlde route. Hier word ik gelukkig van.
Mijn fietsbroeders krijgen ook steeds meer een gezicht. Grijzende, sorry, ik bedoel de altijd grijnzende Jan, zelfs ondanks of dankzij de kwetsuur (en de zuigtabletjes)? Tanige Frans, die jongen blijft gaan. Bart fietst zoals Jan Bos schaatst, fluwele, jaloersmakende stijl, puike fietser op puik materiaal. Goodlooking Roy, oogt ook na 130 km fietsen als een fris hoentje. Ab- Jan, het neefje van Jo- Pie Zoetemelk, dartelt naar boven. Remco, meester van het doseren, houdt reserve. En ik, de eendagsvlieg die zich afvraagt hoe dat dan weer moet, die achtdaagse.
Vandaag houdt Bart alles onder controle, hij doseert het tempo. We houden elkaar uit de wind, kletsen wat en verpeinzen wat. Jan houdt zich gedeisd en ploegt elke helling weer op eigen kracht naar boven. Zo zwermen we op de fiets rond elkaar. In de klimmetjes fietst ieder zijn eigen tempo en komen we telkens in de zelfde slagvolgorde boven. Jan sluit vandaag noodgedwongen de rij.
Zo leren we elkaar al fietsend kennen. Allemaal weten we dat dit nog maar kinderspel is bij de achtdaagse. Soms verrast de toer ons en staan we voor een echte muur. Bij andere beklimmingen wijkt de top steeds weer verder naar achteren en blijft de weg onverwacht lang stijgen. Langzaam lopen de benen toch vol en begin je ook het valsplat te voelen. Tot Banneux hebben we hier nog geen last van. We sterken ons aan de vlaai en de koffie, maken nog een groepsfoto en zetten ons weer op de fiets. De pijntjes nemen toe tijdens het klimmen, de verschillen worden groter. Regelmatig wachten we op elkaar. Ieder leert zijn plek kennen, niemand zakt door het ijs. Als toetje worden we nog de IJzerenbosweg opgejaagd. Klein, kleiner het kleinst schakelen we en komen we boven. Niemand stapt af. We zwoegen en houden vol dat we genieten.
Terug in Klimmen hebben we ruim 130 km op de teller, we zijn moe zat en beseffen dat we nog vol aan de bak moeten om dit acht dagen achtereen te kunnen volhouden. Vandaag was het vooral genieten. We kunnen tevreden zijn, we liggen aardig op koers met onze trainingsopbouw.
(klik op de foto voor een grotere versie)
De meeste van ons gaan mee naar Den Bosch. Chinees eten, trainingsplannen uitwisselen en vooral blijven werken aan onze sponsoracties. Met fietsen en het geld inzamelen voor Artsen zonder Grenzen zijn we goed op weg, maar hebben nog wat arbeid voor de boeg. Gelukkig staan we niet alleen. Behalve Fred komt ook Paula eten en kennismaken met de coureurs. Paula wil graag in september meedraaien met de kookploeg. Naast de inzet van Lotte, Fred en Marieke en hopelijk Chris als chauffeur nu alweer een vrijwilliger erbij. Samen met het altijd stimulerende thuisfront hebben we nu ook al een uitdijend begeleidingsteam waar een Lance of een Sven alleen maar van kan dromen. Nog 4 maanden te gaan.
2 reacties
-
jan beekman zegt:
Hoi Tim,
Leuk verslag jongen! Inmiddels gaat het alweer veel beter met me. Afgelopen weekend de Mergellandroute gefietst in D1, maar wel lekker aangezet in de klimmetjes. Ging alweer pittig, volgende keer ben ik niet meer als laatste boven. M’n grijns werd gisteren stiekem nog groter dan normaal toen ik in de fietstraining met Hogerop de finale won. De trainer vroeg of-ie nog een paar van m’n ribben moest breken omdat het leek of dat hielp om hard te fietsen. Overmorgen rij ik de Giro etappe vanuit Amsterdam, 150 km. Het weer wordt goed!
Groet, Jan -
Ab-Jan zegt:
Hoi Tim en Jan… als t in de TFL ook zulk weer wordt als we bij KBK hadden, is de eerste winst al binnen!
En dat we niet mogen klagen straks, had ik me niet gerealiseerd… is wel zo.
Maar Jan we houden bij de SRC op de La Redoute rekening met je!Ik krijg het wel een beetje benauwd wanneer ik al die trainingskilometers lees…
Ik heb afgelopen vakantieweek Zeeland geproefd, 140 km, overal wind en fors en niet op de racefiets, maar een trekking fiets… Het voelde als een bergetappe.
Afgelopen weekend vanuit Belgie, naar Den Bosch, ook weer wind tegen, maar gelukkig op de racefiets.
